کمبود آهن
یکی از شایع ترین کمبودهای مواد مغذی در جهان است که بیش از ۲۵ درصد از مردم در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می دهد. این میزان در کودکان پیش دبستانی به ۴۷ درصد می رسد. مگر اینکه غذاهای غنی از آهن یا غنی شده با آهن به آنها خورانده شود، در غیر این صورت به احتمال زیاد دچار کمبود آهن هستند. حدود ۳۰ درصد از زنان در سنین باروری ممکن است به دلیل از دست دادن خون در عادت ماهیانه دچار کمبود آهن شوند و تا ۴۲ درصد از زنان باردار جوان نیز ممکن است دچار این کمبود شوند. علاوه بر این در گیاهخواران خطر کمبود آهن افزایش می یابد، زیرا آنها فقط آهن غیر هِم مصرف میکنند که به خوبی آهن هِم جذب نمیشود. شایع ترین پیامد کمبود آهن، کم خونی است که در آن تعداد گلبول های قرمز خون و توانایی خون برای حمل اکسیژن کاهش می یابد. علائم کمبود آهن معمولاً شامل خستگی، بی حالی، ضعف سیستم ایمنی و اختلال در عملکرد مغز است.
کمبود ید
کمبود ید یکی از شایعترین کمبودهای مواد مغذی است که تقریباً یک سوم جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار میدهد. شایع ترین علامت کمبود ید، بزرگ شدن غده تیروئید است که به آن گواتر نیز می گویند. همچنین ممکن است باعث افزایش ضربان قلب، تنگی نفس و افزایش وزن شود. کمبود شدید ید با آسیب جدی به خصوص در کودکان مرتبط است و ممکن است باعث عقب ماندگی ذهنی و ناهنجاری های رشد شود.
کمبود ویتامین D
در ایالات متحده، حدود ۴۲ درصد از مردم دچار کمبود این ویتامین هستند. این عدد در افراد مسن تر به ۷۴% و در افرادی که پوست تیره دارند به ۸۲% می رسد زیرا پوست آنها ویتامین D کمتری در پاسخ به نور خورشید تولید می کند. کمبود ویتامین D معمولاً واضح نیست، زیرا علائم آن نامحسوس هستند و ممکن است در طی سال ها یا دهه ها ایجاد شوند.
بزرگسالانی که کمبود ویتامین D دارند ممکن است دچار ضعف عضلانی، تحلیل استخوان و افزایش خطر شکستگی شوند و در کودکان، ممکن است باعث تاخیر در رشد و نرمی استخوان (راشیتیسم) شود. همچنین، کمبود ویتامین D ممکن است در کاهش عملکرد سیستم ایمنی و افزایش خطر ابتلا به سرطان نقش داشته باشد . با وجود اهمیت بسیار این ویتامین غذاهای بسیار کمی وجود دارند که حاوی مقادیر قابل توجهی از این ویتامین هستند.
کمبود ویتامین B12
هر سلول در بدن شما برای عملکرد طبیعی به B12 نیاز دارد، اما بدن شما قادر به تولید آن نیست. بنابراین باید آن را از طریق غذا یا مکمل ها دریافت کنید. مقدار کافی این ویتامین فقط در غذاهای حیوانی یافت می شود، اگرچه انواع خاصی از جلبک دریایی نیز ممکن است مقادیر کمی را فراهم کنند. بنابراین، افرادی که از محصولات حیوانی استفاده نمی کنند در معرض خطر کمبود آن هستند. مطالعات نشان می دهد که ۸۰ تا ۹۰ درصد از گیاهخواران دچار کمبود ویتامین B12 هستند. بیش از ۲۰ درصد از افراد مسن ممکن است دچار کمبود این ویتامین باشند زیرا با افزایش سن جذب آن کاهش می یابد. جذب B12 پیچیده تر از سایر ویتامین ها است زیرا پروتئینی به نام فاکتور داخلی به آن کمک می کند. برخی افراد فاقد این پروتئین هستند و بنابراین ممکن است به تزریق B12 یا دوزهای بالاتر مکمل نیاز داشته باشند.
یکی از علائم رایج کمبود ویتامین B12 کم خونی مگالوبلاستیک است- یک اختلال خونی که باعث بزرگ و شکننده شدن گلبول های قرمز می شود. علائم دیگر شامل اختلال در عملکرد مغز و افزایش سطح هموسیستئین، که یک عامل خطر برای چندین بیماری است، می باشد.
کمبود کلسیم
غلظت کلسیم در خون شما به شدت تنظیم می شود و هر مقدار اضافی در استخوان ها ذخیره می شود. اگر میزان دریافتی شما کم باشد، استخوان های شما کلسیم آزاد می کنند. به همین دلیل است که شایع ترین علامت کمبود کلسیم پوکی استخوان است که با استخوان های نرم و شکننده مشخص می شود. یک نظرسنجی در ایالات متحده نشان داد که کمتر از ۱۵ درصد از دختران نوجوان، کمتر از ۱۰ درصد از زنان بالای ۵۰ سال، و کمتر از ۲۲ درصد از پسران نوجوان و مردان بالای ۵۰ سال، دریافت کلسیم توصیه شده را دریافت کردند. اگرچه مصرف مکمل ها این اعداد را اندکی افزایش داد، اما بیشتر افراد همچنان کلسیم کافی دریافت نمی کردند.
علائم کمبود شدید کلسیم در رژیم غذایی شامل نرمی استخوان (راشیتیسم) در کودکان و پوکی استخوان در بزرگسالان به ویژه در افراد مسن است.
کمبود ویتامین A
بیش از ۷۵ درصد از افرادی که از رژیم غذایی غربی استفاده می کنند بیش از مقدار کافی ویتامین A دریافت می کنند و نیازی به نگرانی در مورد کمبود آن ندارند. با این حال، کمبود ویتامین A در بسیاری از کشورهای در حال توسعه بسیار رایج است. کمبود ویتامین A می تواند باعث آسیب موقت و دائمی چشم شود و حتی ممکن است منجر به نابینایی شود. در واقع، این کمبود عامل اصلی نابینایی در جهان است. کمبود ویتامین A همچنین می تواند عملکرد سیستم ایمنی را سرکوب کرده و مرگ و میر را به ویژه در میان کودکان و زنان باردار یا شیرده افزایش دهد.
کمبود منیزیم
نزدیک به ۷۰ درصد از جمعیت زیر ۷۱ سال و حدود ۸۰ درصد افراد بالای ۷۱ سال کمتر از مقدار مورد نیاز منیزیم مصرف می کنند. مصرف کم و سطوح پایین منیزیم در خون با شرایط مختلفی از جمله دیابت نوع ۲، سندرم متابولیک، بیماری قلبی و پوکی استخوان مرتبط است. سطوح پایین منیزیم به ویژه در میان بیماران بستری در بیمارستان شایع است. کمبود منیزیم ممکن است ناشی از بیماری، مصرف دارو، کاهش عملکرد گوارشی یا دریافت ناکافی منیزیم باشد.
علائم اصلی کمبود شدید منیزیم شامل ریتم غیر طبیعی قلب، گرفتگی عضلات، سندرم پای بیقرار، خستگی و میگرن است. علائم مزمن که ممکن است متوجه آنها نشوید عبارتند از مقاومت به انسولین و فشار خون بالا.